Vurgu, bir sesin çevresindekilerden ayrılacak biçimde öne çıkarılmasıdır. Ezgiye yön veren en basit araçtır.
Vurgu yayın başlangıç hızındaki küçük artışla yapılır. Basıncı artırmak vurgu değil sertlik üretir.
Ölçünün kuvvetli zamanı çoğu zaman doğal vurgu taşır. Bu vurgu abartılmadan korunur. Her ölçüde ek vurgu aranmaz.
Türkü dağarında sözün vurgusu ezginin vurgusunu belirler. Sözü bilerek çalmak bu yüzden yararlıdır.
Vurgusuz çalınan bir cümle düz ve uzak duyulur. Aşırı vurgulanan cümle ise parçalanır.
Vurgu çalışması tek bir ölçü üzerinde yapılır. Vurgu yeri değiştirilerek aynı ölçü birkaç kez çalınır.
Bu çalışma öğrencinin vurgunun etkisini doğrudan duymasını sağlar. Kulak, farkı gözden daha çabuk ayırt eder. Bu yüzden yay bölgesi seçimi vurguyla birlikte planlanır.
Yayın hangi bölgesinde çalındığı da vurguyu etkiler. Topuk bölgesi doğal olarak daha ağır bir başlangıç verir.
Uzun seslerde vurgu, sesin içinde yapılan küçük bir gürlük artışıyla da sağlanabilir.
Kayıt dinlemek vurgunun yerinde olup olmadığını gösterir. Çalarken doğru gelen bir vurgu kayıtta abartılı duyulabilir.
Derslerimizde vurgu, ezgiyi anlamlandırmanın aracı olarak dağar çalışmasında işlenir.