Yay, parmakların dengeli teması ile tutulur. Kavrama değil, taşıma söz konusudur.
Baş parmak çubuğun altında hafif kıvrık durur. Düz uzanan baş parmak bileği kilitler. Bu kıvrım yay yön değiştirirken esneme payı sağlar.
Diğer parmaklar çubuğun üstüne doğal aralıklarla yerleşir. Sıkışık parmaklar esnekliği yok eder.
Serçe parmak, özellikle topuk bölgesinde yayın ağırlığını dengeler. Serçe parmağın desteği uzun seslerde dengeyi korur.
Kavrama gücü, yay elden düşmeyecek kadar olmalıdır. Bundan fazlası sese sertlik katar.
Tutuşun doğru olup olmadığı basit bir sınamayla anlaşılır: çalarken parmaklar hafifçe oynatılabiliyorsa tutuş serbesttir. Bu sınama her çalışma başında yapılabilir.
Yön değişiminde parmaklar yastık görevi görür. Sert parmaklar yön değişimini duyulur hâle getirir.
Tutuş, yayın topuk ve uç bölgelerinde aynı kalmaz; küçük uyarlamalar doğaldır. Uca doğru parmaklar bir miktar uzanır.
Başlangıçta tutuş çalışması yaysız da yapılabilir. Kalem üzerinde parmak yerleşimi denenir.
Tutuş oturduğunda uzun sesler daha eşit duyulur. Ses eşitliği tutuşun en açık göstergesidir.
Derslerimizde yay tutuşu, ses üretiminin temeli olarak ilk haftalarda ayrı çalışılır.